ఉప్పెన మింగేసిన క్షణంలో - Tolivelugu

ఉప్పెన మింగేసిన క్షణంలో

డి.సోమ సుందర్, జర్నలిస్ట్

1977 నవంబర్ 19.. కృష్ణా జిల్లా దివిసీమ ఉప్పెన తాకిడికి గురయిన రోజు.రాత్రికి రాత్రే వేలాది మంది అభాగ్యులు నిద్రలోనే అసువులు బాసిన రోజు. కనీ వినీ ఎరుగని పెను విపత్తు లో జీవితం అతలాకుతలం అయిన రోజు. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ పిలుపు పై యువజన, విద్యార్థి బృందాలు రాష్ట్రం నలుమూలల నుండి దివిసీమ కు తరలి వచ్చాయి. బాధితుల సేవకు నడుంబిగించా యి. వందలాది కార్యకర్తలు రోజుల తరబడి దివి సీమ గ్రామాల్లో సహాయ పునరావాస కార్యక్రమాల్లో పాల్గొన్నా రు.

అలా వెళ్లిన బృందాల లో పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా నుండి నా బృందం ఒకటి. నేను, నాతో పాటు అత్తిలి, తాడేపల్లి గూడెం విద్యార్థులు, కార్మికులు మరో ఎనిమిది మంది. ఉప్పెన వచ్చిన వారా నికి తిన్నగా అవనిగడ్డ కి వెళ్ళాం. నాగాయలంక, అవనిగడ్డ కేంద్రాలుగా కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ తరపున క్రింది స్థాయిలో సహాయ పునరావాస కార్యకలాపాలను సమన్వయం చేస్తున్న కామ్రేడ్ దోనే పూడి దత్తు గార్ని కలుసుకున్నాం. ఆ సమయానికి కామ్రేడ్ కాకర్ల గోపీ చంద్, కామ్రేడ్ కంఠం నేని అచ్యుత రామయ్య గారు కూడా వున్నారు. రహదారుల లో వాహనాల రాకపోకలకు అడ్డు గా వున్న చెట్లు, గృహ శిథిలాలు, చెత్త , తొలగింపు బృందాలతో మమ్మల్ని పంపారు. అవి తీస్తే తప్ప రాకపోకలు సాగవు. ఒక వారం రోజులు మమ్మల్ని దత్తు గారు ఆపనికే పంపించారు. గుట్టలు గుట్టలుగా పడి వున్న శిధిలాల కింద, చెత్త కింద మాకు మానవ, జంతు కళేబరాలు తగిలేవి. భయంకర మైన దుర్వాసన వేసేది. అప్పట్లో మాస్క్ లు గ్లవ్స్ వంటివి లేవు. చేతి రుమాలు ముఖానికి కట్టుకుని, గడ్డి, చెత్త, ఆకులు,అలములతో కళేబరాలను తీయాల్సి వుండేది.

ఆ దిక్కూ, మొక్కూ లేని కళేబరాలకు అంతిమ సంస్కారాలు కూడా మేమే చేయాల్సి వచ్చేది. ఒక చెట్టు కొమ్మలో ఇరుక్కు పోయిన కళేబరం భాగాలుగా విడి వడి పోయి వచ్చింది. కర్రల సాయంతో వాటిని ఒక చోటికి చేర్చి తగుల బెట్టాల్సి వచ్చింది. ఉదయం కాంప్ నుంచి వెళ్తే రాత్రికే తిరిగి వచ్చేది. మాకు మంచి నీరు, ఫుడ్ ప్యాకెట్ లను వేరే వారు తెచ్చి ఇచ్చేవారు. ఆతర్వాత మమ్మల్ని తహశీల్దార్ కార్యాలయం లో పనికి పంపారు. దేశం మొత్తం నుంచి సహాయ సామగ్రి కుప్ప తెప్పలుగా వచ్చి పడేవి. ప్రభుత్వ సిబ్బంది వాటి నిర్వహణ సరిగా చేయలేక పోయేవారు. స్థానిక తహశీల్దార్ సి.పీ.ఐ. నాయకులు దత్తు గారిని ఈ విషయం లో సాయం కావాలని అడిగారు. ఆయన మా బృందాన్ని, మరి కొందర్ని తాసీల్దార్ కు అప్పగించారు. బియ్యం, ఉప్పు,పప్పు, వంటి నిత్యావసర వస్తువులను, దుప్పట్లు, బట్టలను ప్యాక్ చేసి, లారీలకు ఎక్కించి గ్రామాలకు తరలించడం జరిగేది. ఉదయం నించి రాత్రి ఒంటి గంట వరకూ నిర్విరామంగా ప్యాకింగ్, లోడింగ్ పనులు చేసే వాళ్ళం. ఆ బృందాలు దాన్నొక యజ్ఞంలా చేసేవి కొందరు ఒక పూట చేసి వెళ్లి పోయే వారు. తర్వాత వేరే బృందం వచ్చేది. మేం మాత్రం ఎటూ కదలకుండా పట్టుదలగా అదే పని చేసే వాళ్ళం.

తాసీ ల్దార్ మా పనిని చూసి మీ వాళ్ళు బాగా చేస్తున్నారని దత్తు గారికి చెప్పే వాడు. తెల్ల వారు ఝామున లేచి పులిగడ్డ అక్విడక్ట్ వరకూ జీపు లో వెళ్లి మీటరు లోతు నీటిలో నడుచుకుంటూ వెళ్లి అవతలి వైపు నుంచి ఇరవై లీటర్ల పాల క్యాన్లు ఓ డజను మోసు కొచ్చే వాళ్ళం. జీపులో వేసుకుని సి.పీ. ఐ. కాంప్ లో అంద చేసే వాళ్ళం. అక్కడున్న వాలంటీర్ దళాలకు ఉదయమే కాఫీ, టీ, ఇవ్వడానికి ఆ విధంగా మేం పాలు తెచ్చే వాళ్ళం. కొన్ని రోజుల తర్వాత మా బృందాన్ని ఉల్లి పాలెం, లక్ష్మి పురం వంటి గ్రామాలకు పంపేవారు. సర్వి బాదులు, వాసాలు, వెదురు గెడలు, తాటాకులు, తాళ్ళు, వంటి సామాగ్రిని గ్రామాలకు చేర్చే వాళ్లం. బాధితులు తాటాకు పాకలు, గుడిసెలు వేసుకోవడానికి సాయం చేసే వాళ్ళం. అలా మొత్తం మీద పద్దెనిమిది రోజులు అక్కడ వున్నాం. దత్తు గారు, గోపీ చంద్ గారు, అచ్యుత రామయ్య గారు మా బృందాన్ని ఎంతో అభిమానంగా, ప్రేమగా చూసుకున్నారు. ఆ తర్వాతి కాలంలో ఎక్కడ కనపడినా దివి సీమ ఉప్పెన నాటి మా పని తీరును ప్రస్తావిస్తూ అభినందించే వారు. ఆ నాటి కష్ట సమయం లో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ప్రజల వెంట నిలబడి చేసిన సేవ, వారికి మనో ధైర్యం ఇచ్చిన తీరు అమోఘం. ఆనాడు తరలి వచ్చిన వందలాది మంది విద్యార్థి, యువజన వలంటీర్లలో మేం కూడా వుండటం, బాధితులకు సేవ చేసే ఒక అవకాశం రావడం, మరచిపోలేని ఒక అనుభూతి..

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp